Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w Ł. zmienił zaskarżony przez obie strony wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 20 kwietnia 2007 r. w ten sposób, że oddalił powództwo i apelację strony powodowej.
Pełnomocnik powódki wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego.
Podstawową funkcją skargi przewidzianej w art. 4241 k.p.c. jest doprowadzenie do stwierdzenia przez Sąd Najwyższy wystąpienia jednej z materialnoprawnych przesłanek roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej jurysdykcyjną działalnością sądów powszechnych w postaci niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4171 § 2 k.c.). Między postępowaniem unormowanym w art. 4241 i nast. k.p.c. i postępowaniem z powództwa przeciwko Skarbowi Państwa o odszkodowanie zachodzi ścisły związek, gdyż orzeczenie Sądu Najwyższego uwzględniające skargę stanowi prejudykat w późniejszym procesie odszkodowawczym.
Zgodnie z art. 4245 § 1 skarga powinna zawierać:
- 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,
- 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,
- 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,
- 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,
- 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi,
- 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Ponadto skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego. Do skargi - oprócz jej odpisów dla doręczenia ich 3 uczestniczącym w sprawie osobom - dołącza się dwa odpisy przeznaczone do akt Sądu Najwyższego (§ 2).
Przedmiotowa skarga nie spełnia wymagania konstrukcyjnego określonego w pkt 5 przytoczonego przepisu. Skarżąca nie wykazała bowiem we właściwy sposób, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że od zaskarżonego wyroku - z uwagi na wartość przedmiotu sporu (44 692,80 zł) - nie przysługuje skarga kasacyjna.
Należy podkreślić, że spełnienie wymagania, o którym mowa, polega na przeprowadzeniu prawniczej analizy przepisów dotyczących - wchodzących w rachubę - środków prawnych, których zastosowanie byłoby w konkretnym przypadku niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Do tych środków należy zaliczyć oprócz skargi kasacyjnej także skargę o wznowienie postępowania. Nadto ustawodawca wymaga „wykazania", a nie jedynie wskazania, przytoczenia czy uwiarygodnienia. Skarżący musi zatem przeprowadzić stosowny wywód jurydyczny w celu dowiedzenia niemożności wzruszenia orzeczenia w drodze innych środków prawnych. Wywód taki byłby zbędny jedynie wówczas, gdyby skarżący dołączył do skargi odpisy prawomocnych orzeczeń wskazujących, że zastosowanie innych środków prawnych okazało się nieskuteczne (np. odpis postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania).
Zgodnie z art. 4248 § 1 Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.