Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 marca 2006 r. Sąd Rejonowy w T. zasądził od pozwanego S.T. na rzecz powoda Syndyka Masy Upadłości –„P.” sp. z o.o. kwotę 67170,93 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 17 marca 2005 r. do dnia zapłaty.
Od powyższego wyroku powód osobiście wniósł skargę na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c., w której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Przy wniesieniu skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem nie został zachowany przymus adwokacko – radcowski (art. 871 k.p.c.). Ponadto, „skarga” którą wniósł powód nie spełnia warunków określonych w art. 4245 § 1 pkt 2, 3, 4, 5 k.p.c., oraz nie wskazuje, iż w sprawie występuje wyjątkowy wypadek z art. 4241 § 2 k.p.c. Skarga zawiera jedynie polemikę z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku. W jej treści skarżący poza opisem nieprawidłowości, jakie według skarżącego popełnił Sąd Rejonowy, nie wskazał podstaw skargi i ich uzasadnienia, przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, nie wykazał także, że zaskarżone orzeczenie nie mogło być wzruszone w drodze innych środków prawnych, ani też nie uprawdopodobnił wyrządzenia szkody, spowodowanej tym orzeczeniem.
Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).