Uzasadnienie
Pozwana E. Ż. wniosła sporządzoną osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 27 września 2006 r.
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepisu tego jednak nie stosuje się, gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.).
Przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. przymus adwokacko – radcowski pozbawia strony zdolności postulacyjnej. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sporządzona z naruszeniem art. 871 k.p.c., podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu braku zdolności postulacyjnej (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Skarżąca nie wykazała, by należała do kręgu osób zwolnionych z przymusowego zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego, które zostały wymienione w art. 871 § 2 k.p.c. W tej sytuacji skarga, wniesiona przez nią z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu jako z innych przyczyn niedopuszczalna w rozumieniu art. 4248 § 1 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.
kg