Uzasadnienie
Powodowie wnieśli o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lipca 2006 r., w którym oddalono ich apelację, wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 listopada 2005 r. W wyroku Sądu pierwszej instancji oddalono powództwo powodów o zasądzenie od Skarbu Państwa (reprezentowanego przez Starostę P.) kwoty 60.000 tytułem odszkodowania za szkodę wyrządzoną im naruszeniem obowiązków procesowych przez nie wskazanie (w postępowaniu o zasiedzenie, prowadzonym przed Sądem Powiatowym w P.) wszystkich osób zainteresowanych i tym samym – uniemożliwienie powodom skutecznej obrony ich praw. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie art. 77 Konstytucji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Należy przede wszystkim stwierdzić, że skarga o stwierdzenie z prawem prawomocnego orzeczenia powinna spełniać wymogi przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. Są to tzw. konstytutywne rygory każdej skargi, których nie zachowanie powoduje jej odrzucenie a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.). Dla takiego rozstrzygnięcia wystarczy nie spełnienie każdego wymogu określonego w art. 4245 § 1 k.p.c.
W odpowiedzi Skarbu Państwa na wniesioną przez powodów skargę (k. 39 i n. akt sprawy) trafnie podniesiono, że skarga powodów nie spełnia jednak wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Brak w niej bowiem odpowiedniego wywodu zmierzającego do uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia (wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lipca 2006 r.) objętego skargą. Przesłanka uprawdopodobnienia szkody jest spełniona, jeżeli skarżący wykaże jej rodzaj i realny rozmiar; nie wystarcza tu tylko hipotetyczna możliwość jej wystąpienia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2007 r., II CNP 125/06, nieopubl.). Niezbędne jest przeprowadzenie odpowiedniego wywodu wskazującego na czas powstania szkody oraz na istnienie więzi kauzalnej między nią a wydaniem objętego skargą prawomocnego orzeczenia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nieopubl.). W związku z tym niewystarczające pozostaje akcentowanie w skardze tego, że źródłem szkody powodów było wadliwie prowadzone postępowanie w sprawie o zasiedzenie.
Istniały zatem uzasadnione podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
Nie obciążono powodów kosztami postępowania wywołanego nieistnieniem skargi z racji istnienia okoliczności określonych w art. 102 k.p.c. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. także uznano, że istnieją podstawy do zwolnienia powodów od kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu (k. 34 akt sprawy).