Uzasadnienie
Wniesiona przez dłużników skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 21 listopada 2005 r. [sygn. akt III Cz (…)] pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c.
Skarżący nie uprawdopodobnili wyrządzenia im szkody spowodowanej wydaniem zaskarżonego skargą orzeczenia. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać ograniczenia się do wskazania, jako dowodów na okoliczność twierdzenia wykazania 2 uprawdopodobnienia szkody, opinii biegłego rzeczoznawcy, listu intencyjnego oraz dwóch pism D. W., a nadto twierdzenia o korzystnej sprzedaży nieruchomości na wolnym rynku po aktualnej cenie rynkowej. Wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., wymaga najpierw wskazania jej rodzaju i rozmiaru oraz czasu powstania, a dopiero wówczas przedstawienia dowodów uwiarygodniających to oświadczenie. Samo twierdzenie o wystąpieniu szkody nie jest wystarczające do uznania spełnienia wymogu określonego w tym przepisie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 26 stycznia 2006 r., V CNP 98/05; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141; z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05, z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05).
Ponadto skarga nie zawiera prawidłowego wyartykułowania niezbędnej przesłanki wskazanej w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ skarżący ograniczyli się tylko do stwierdzenia, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, że brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a nadto, że od zaskarżonego postanowienia nie służy skarga kasacyjna. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006 r., Nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zamieszczeniu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości dlaczego wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., Nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC 2006 r., Nr 7-8, poz. 140).
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).