Uzasadnienie
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powód zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 498 i 481 k.c., naruszenie przepisów postępowania – art. 233 § 1, art. 316 § 1 w zw. z art. 224 § 1 oraz art. 316 k.p.c., naruszenie art. 32 Konstytucji i wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 kwietnia 2006 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wskazane przez skarżącego art. 233 § 1, art. 316 § 1 w zw. z art. 224 § 1 oraz art. 316 k.p.c. wprost dotyczą ustaleń faktów i oceny dowodów. Również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w istocie zmierza 2 do podważenia ustaleń, dokonanych przez Sąd. Powód przedstawia własną wersję stanu faktycznego i konkluduje, że stanowisko Sądu drugiej instancji jest błędne.
Z tych przyczyn skargę należało odrzucić (art. 4244 zd. 2 w zw. z art. 4248 § 1 k.p.c., por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).