Uzasadnienie
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać między innymi:
uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (pkt 4) oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5).
Skarga powódki nie spełnia obu tych wymagań. Nie zawiera w ogóle wywodu wykazującego, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie było i nie jest możliwe w drodze innych środków prawnych, zaś wywód dotyczący uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia nie odpowiada wymaganiom art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Jak bowiem wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy wymaganie to jest spełnione jedynie wówczas, gdy skarżący wykaże, że szkoda wystąpiła, określi jej wysokość, rodzaj, czas wystąpienia i wykaże, że jest ona następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a także powoła lub przedstawi dowody albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenia w tym przedmiocie (porównaj między innymi postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16 oraz z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/141). Skarga powódki nie spełnia tego wymagania, bowiem nie określono w niej rodzaju szkody, czasu jej wystąpienia, ani związku przyczynowego między szkodą a wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Skarga nie zawiera też uprawdopodobnienia, że wystąpiła szkoda wywołana wydaniem zaskarżonego orzeczenia.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił skargę, a na podstawie art. 98 i art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 42412 , art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. zasądził od powódki na rzecz pozwanego Skarbu Państwa koszty postępowania zgodnie z wnioskiem zawartym w odpowiedzi na skargę.