Uzasadnienie
W. S. oraz J. S. wnieśli o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w dniu 6 września 2000 r. przeciwko J. S. Skargi zostały przez nich wniesione osobiście.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, przy czym zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przez Sądem Najwyższym podejmowanych przed sądem niższej instancji. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia rozpatrywana jest przez Sąd Najwyższy, zatem jej sporządzenie i wniesienie może nastąpić tylko za 2 pośrednictwem fachowego pełnomocnika. Obowiązku ustawowego nie spełniają skargi W. S. oraz J. S. Ponadto nie jest ona uprawniona do wystąpienia ze skargą dotyczącą orzeczenia zapadłego w stosunku do innej osoby (męża).
Już z tych przyczyn skargi podlegały odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). Na marginesie zatem jedynie można zauważyć, że dodatkowo skargi są niedopuszczalne z uwagi na to, że dotyczą orzeczenia sądu pierwszej instancji, jak również ze względu na datę zapadłego orzeczenia.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.