Uzasadnienie
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. jednym z kreatywnych wymagań skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykazanie przez skarżącego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jak wskazał Sąd Najwyższy wymaganie to jest spełnione, jeżeli skarżący w wyodrębnionym wywodzie prawnym dokona analizy prawnej w zakresie możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych i w sposób wyczerpujący wywiedzie oraz wykaże, że nie było i nie jest to możliwe (porównaj między innymi orzeczenia z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17 i z dnia 27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140). Dlatego nie jest wystarczające jedynie stwierdzenie, jak uczynił to skarżący, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wzruszeniu w drodze innych środków prawnych, bowiem brak ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a nadto orzeczenie to nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w zw. z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. odrzucił skargę i zasądził od skarżącego na rzecz P. i E.Z. koszty postępowania, zgodnie z ich wnioskiem zawartym w odpowiedzi na skargę (art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 42412 i art. 39821 k.p.c.).