Uzasadnienie
W skardze jest kwestionowane prawomocne orzeczenie sądu I instancji, a na takie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje jedynie wyjątkowo (art. 4241 § 2 k.p.c.). W niniejszej zaś sprawie skarga jest niedopuszczalna, i to z kilku względów. Przede wszystkim nie ma związku między skarżonym wyrokiem a wyrządzoną skarżącemu szkodą. Nie zachodzą ponadto przesłanki pozwalające na złożenie skargi na wyrok sądu I instancji, ponieważ niewątpliwie kwestionowany wyrok nie jest wyjątkowym przypadkiem i nie naruszono w nim podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.
Co więcej, w niniejszej sprawie strona skorzystała z przysługujących jej środków zaskarżenia kwestionowanego obecnie wyroku, ponieważ złożyła od niego apelację. Nie można zaś utożsamiać, w świetle art. 4241 § 2 k.p.c., nieskorzystania z przysługujących stronie 2 środków prawnych ze skorzystaniem z tych środków, ale wadliwym, tj. polegającym na wniesieniu ich po upływie terminu właściwego do ich wniesienia.
Niniejsza skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.