Uzasadnienie
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma procesowego oraz szczególnym wymogom przewidzianym dla tego środka prawnego w art. 4245 § 1 k.p.c.
Art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymogi stawiane skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia o charakterze konstrukcyjnym, niezbędne do uznania wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242 § 1 k.p.c. Niespełnienie przez skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. skutkuje jej odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 k.p.c.). Należy do nich między i innymi wykazanie, 2 że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W rozpoznawanej sprawie skarżący w tym zakresie ograniczył się do stwierdzenia, że wywiedziona w sprawie skarga kasacyjna została odrzucona. Nie stanowi to spełnienia wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., gdyż nie odpowiada wymogowi przedstawienia odpowiedniego wywodu prawnego pozwalającego uznać, że skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia przy pomocy dostępnych środków prawnych.
Nadto należy uwzględnić, że odrzucenie skargi kasacyjnej nie oznacza, że była ona niedopuszczalna. Odrzucenie skargi kasacyjnej może bowiem wynikać z różnych przyczyn. W sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 19 marca 2008 r. skarga kasacyjna została odrzucona z uwagi na jej braki konstrukcyjne, co nie przesadzało w żadnym razie o jej niedopuszczalności w sprawie.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.