Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2006 r. r. Sąd Rejonowy w K. oddalił powództwo.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powód zarzucił naruszenia art. 6, 13 i 17 Konwencji o ochronie praw człowieka i wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 4241 § 2 k.p.c. W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi uzależniona jest od 2 kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.
W przedmiotowej sprawie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego apelacją, która została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 maja 2006 r. Strona skorzystała zatem z przysługujących jej środków prawnych, co wyłącza możliwość zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 21 grudnia 2007 r., II CNP 205/07, nie publ.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 4248 § 2 k.p.c.).