Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być ustalenia faktów lub oceny dowodów. W niniejszej skardze skarżący jako podstawę wskazuje na art. 31 k.r.o. oraz art. 328 § 2 k.p.c. i 233 § 1 k.p.c. Te dwa ostatnie przepisy bezpośrednio dotyczą oceny dowodów przez sąd, a w konsekwencji ich stosowanie nie podlega kontroli, jako samodzielna podstawa, w postępowaniu kasacyjnym. Artykuł 233 k.p.c. statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów przez sąd, ewidentnie zatem ustawodawca przesądził, że nie może być podstawą skargi kasacyjnej. Artykuł 328 k.p.c. dotyczy wymagań stawianych uzasadnieniu wyroku.
Nie można zatem a limine wykluczyć dopuszczalności uznania go za podstawę skargi kasacyjnej, jednakże w badanym przypadku jego naruszenie, w ocenie skarżącego, miałoby sprowadzać się w istocie do wadliwego ustalenia stanu faktycznego (wartości środków transportowych wchodzących w skład majątku wspólnego), a w konsekwencji podstawa ta kwestionuje ustalenie faktów przez sąd meriti, jest więc niedopuszczalna. Natomiast art. 31 k.r.o., co do zasady, jest dopuszczalną podstawą skargi kasacyjnej. Jednakże w kontekście powoływanym w badanej skardze znów nie chodzi o zastosowanie tego przepisu przez sąd, lecz o ustalenie faktów – składu majątku wspólnego. Zarówno zaliczenie określonej wartości do majątku wspólnego, jak i wycena wartości składników majątku wspólnego stanowią ustalenie faktów w toku podziału majątku wspólnego.
db