Uzasadnienie
W związku ze skargą kasacyjną pozwanej A.R. od wyroku Sądu
Okręgowego z dnia 25 listopada 2005 r. należy zważyć, co następuje.
Określone w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym do 22 maja 2009 r.) wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym do 22 maja 2009 r.) może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd
Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Skarżąca nie zawarła w skardze uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania obejmującego argumenty świadczące o zasadności skargi w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Pismem z dnia 14 lipca 2009 r. została wezwana do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca zamiast uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przytoczyła jej podstawę kasacyjną. Należało zatem uznać, że brak, do którego uzupełnienia strona została wezwana nie został uzupełniony.
Wobec powyższego, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną został oddalony. Strona powodowa ograniczyła się w odpowiedzi do polemiki z zarzutami zawartymi w skardze kasacyjnej i wniosła o oddalenie skargi, nie wskazała natomiast na braki skargi, nie dostrzegając natomiast braków skargi, które doprowadziły do jej odrzucenia. Nie można było zatem odpowiedzi na skargę uznać, jako złożoną w celu obrony praw strony powodowej.