Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. Sąd Okręgowy w S., na skutek apelacji pozwanej, uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w W. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, z wyłączeniem przepisów o postępowaniu uproszczonym. W uzasadnieniu wskazał, że zachodzą przesłanki do wydania takiego orzeczenia z uwagi na treść art. 50512 § 1 k.p.c.
W zażaleniu na ten wyrok, powód zarzucił naruszenie art. 50512 w zw. z art. 5059 § 2 k.p.c. i art. 50512 § 3 k.p.c., art. 380 w zw. z art. 372 i art. 171 k.p.c., art. 384 k.p.c. w zw. z art. 50512 § 1 i art. 50512 § 2 k.p.c., art. 50512 § 1, art. 50512 § 2 k.p.c. i art. 628 k.c. Wniósł o jego zmianę i „oddalenie apelacji w całości", ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu, bądź uchylenie wyroków Sądu I i II instancji, zniesienie postępowania przed tymi sądami oraz odrzucenie apelacji oraz sprzeciwu od nakazu zapłaty.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że sposób sformułowania wniosków zażalenia oraz podniesione w nim zarzuty świadczą o niewłaściwym rozumieniu przez skarżącego istoty środka prawnego jakim jest zażalenie na orzeczenie kasatoryjne sądu drugiej instancji.
W judykaturze wyjaśniono, że kognicja Sądu Najwyższego jako sądu rozpoznającego zażalenie, o którym mowa w art. 3941 § 11 k.p.c. jest zredukowana wyłącznie do dokonania oceny, czy istniała formalna, procesowa podstawa do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Kognicja Sądu Najwyższego nie obejmuje natomiast badania meritum sprawy. Oznacza to, że Sąd Najwyższy rozpatrując zażalenie, sprawdza jedynie, czy rzeczywiście doszło do nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo, wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości (art. 386 § 4 k.p.c.), bądź też, czy miała miejsce nieważność postępowania (art. 386 § 2 k.p.c.).
Jeżeli natomiast sąd drugiej instancji rozpoznawał apelację od wyroku wydanego w postępowaniu uproszczonym, należy uwzględnić także treść art. 50512 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy dokonuje w ramach zażalenia złożonego na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c. sprawdzenia prawidłowości stanowiska sądu drugiej instancji jedynie w tym zakresie, a podłożem merytorycznym toczącego się między stronami sporu zajmuje się tylko w kontekście określonym w art. 386 § 4 k.p.c. Sąd Najwyższy nie ocenia merytorycznej zasadności wydanego rozstrzygnięcia.
W myśl art. 50512 § 1 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji stwierdzi, że zachodzi naruszenie prawa materialnego, a zgromadzone dowody nie dają wystarczających podstaw do zmiany wyroku, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że Sąd Okręgowy stwierdził naruszenie prawa materialnego i uznał, że w sprawie brak było wystarczających dowodów, pozwalających Sądowi drugiej instancji na zmianę zaskarżonego orzeczenia. Orzeczenie kasatoryjne Sądu Okręgowego zostało należycie uargumentowane i nie budzi wątpliwości z punktu widzenia podstaw do zastosowania art. 50512 § 1 k.p.c. W konsekwencji należy uznać, że
Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu i prawidłowo zastosował go w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, co przesądza o niezasadności wniesionego zażalenia.
Z tych względów zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 398 §14 k.p.c. 4