Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 16 września 2009 r., na skutek apelacji pozwanego, uchylił wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 29 kwietnia 2009 r. i odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tegoż Sądu z dnia 11 marca 2008 r. oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 630 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje. Sąd Apelacyjny 2 wskazał, że odrzucenie skargi o wznowienie postępowania wniesionej przez pozwanego stawia go w pozycji strony przegrywającej sprawę, zobowiązanej – zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. – do zwrotu kosztów postępowania.
W zażaleniu na zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego rozstrzygnięcie o kosztach postępowania powód zarzucił naruszenie § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 6 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz art. 98 § 1 i 3 k.p.c. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części nieuwzgledniającej roszczenia o zwrot kosztów i: zasądzenie na jego rzecz od pozwanego dodatkowo kwoty 6.300 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, bądź też przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie o kosztach postępowania zapadło po wejściu w życie ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 69, poz. 592), którą znowelizowano art. 3941 § 1 k.p.c. Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.
Podniesionym w zażaleniu zarzutom nie można odmówić słuszności.
Rozstrzygając o należnych powodowi - jako stronie wygrywającej sprawę – kosztach zastępstwa procesowego Sąd Apelacyjny odwołał się do § 10 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Nie uwzględnił przy tym, że zaskarżony skargą o wznowienie postępowania wyrok Sądu Okręgowego w S. rozstrzygał zarówno o roszczeniach niemajątkowych jak i roszczeniach majątkowych służących ochronie praw autorskich. W takiej sytuacji koszty zastępstwa procesowego powinny obejmować wynagrodzenie określone nie tylko w § 10 ust. 1 pkt 2, lecz również w § 10 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, obliczone według stawek przewidzianych § 6 i z uwzględnieniem unormowań zawartych w § 2 oraz § 12 ust. 1 tej regulacji.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.