Uzasadnienie
Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2005 r. oddalił zażalenie dłużnika na postanowieniem Sądu Rejonowego, którym udzielono przybicia.
Postanowienie Sądu odwoławczego dłużnik zaskarżył skargą kasacyjną nazwaną „kasacją”. Sąd ten postanowieniem z dnia 20 lipca 2005 r. odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., uznając ją za niedopuszczalną.
W zażaleniu na ostatnio wymienione postanowienie dłużnik wywodzi, że skarga kasacyjna powinna być przyjęta, gdyż przepisy dotychczasowe stosuje się tylko do złożenia i rozpoznania kasacji od orzeczeń wydanych przed dniem 6 lutego 2005 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu pomimo braku wskazania w jego uzasadnieniu podstawy przesądzającej o uznaniu skargi kasacyjnej za niedopuszczalną. Rację ma Sąd 2 odwoławczy twierdząc, że dłużnik złożył skargę kasacyjną, a nie kasację, skoro zaskarżono orzeczenie Sądu drugiej instancji wydane w dniu 12 kwietnia 2005 r.
Przepisy mające za przedmiot regulacji pierwszy z wymienionych środków zaskarżenia stanowią zatem podstawę do dokonania oceny jego dopuszczalności.
W postępowaniu egzekucyjnym przepisem tym jest art. 7674 § 2 k.p.c., w myśl którego na postanowienie Sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje. Ponieważ dłużnik zaskarżył skargą kasacyjną postanowienie, o którym stanowi art. 7674 § 2 k.p.c., przeto przepis ten uzasadniał uznanie skargi kasacyjnej za niedopuszczalną przez Sąd drugiej instancji.
Z powyższych względów zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, wobec czego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji działając na podstawie art. 39814 k.p.c. znajdującego odpowiednie zastosowanie z mocy art. 3941 § 3 k.p.c.