Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w P. odrzucił wniosek złożony przez wnioskodawcę o sporządzenie uzasadnienia postanowienia wydanego przez ten Sąd w dniu 26.05.2006 r., albowiem został on złożony po upływie ustawowego terminu.
W zażaleniu wnioskodawca domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Sąd Okręgowy merytoryczne postanowienie w sprawie podjął w dniu 26.05.2006 r. na posiedzeniu niejawnym. Odpis tego postanowienia, w którym oddalono apelację wnioskodawcy, zarządzono doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawcy ustanowionemu z urzędu na wskazany przez niego adres do doręczeń. Na potwierdzeniu odbioru figuruje adnotacja, że przesyłkę doręczono osobie uprawnionej do odbioru, tj. S.P. z uwagą doręczyciela „znany osobiście”.
Sąd Okręgowy uznał, że to doręczenie dokonane w dniu 21.06.2006 r. jest prawidłowe, a więc ustawowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia upłynął 28.06.2006 r. Skoro więc wniosek o sporządzenie uzasadnienia pełnomocnik wnioskodawcy wniósł 3.07.2006 r., to jest on spóźniony i podlega odrzuceniu. Pełnomocnik ten przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia złożył pismo procesowe w dniu 10.07.2006 r., w którym zaprzeczył, aby S.P. w dniu odbioru przesyłki sądowej był upoważniony do odbioru korespondencji, przedstawiając na tę okoliczność dowody.
Sąd nie podjął jednak żadnego postępowania wyjaśniającego i w następnym dniu, tj. 11.07.2006 r. wydał postanowienie o odrzuceniu wniosku. W związku z tym należy zauważyć, że Sąd Okręgowy skierował przesyłkę sądową do ustanowionego z urzędu pełnomocnika zgodnie z art. 133 § 3 k.p.c. W żadnym wypadku przepisu tego nie naruszył. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15.09.2004 r. III CZ 64/04 (OSNC 2005, nr 7-8, poz. 142) stwierdził, że ustanowienia pełnomocnika procesowego bądź osoby upoważnionej do odbioru pism, czyni te osoby adresatami pism, co jednak nie wyklucza możliwości doręczenia im pism w sposób przewidziany w art. 138 § 1 k.p.c. 3
Podzielając ten pogląd przyjąć należy, iż ustanowienie pełnomocnika procesowego nie stoi na przeszkodzie doręczeniu mu pisma w sposób przewidziany w art. 138 § 2 k.p.c., o ile doręczający nie zastanie adresata w miejscu pracy. Z treści zażalenia wynika, że S.P. zamieszkiwał w budynku, w którym znajdowała się kancelaria pełnomocnika, jednakże ustalenie Sądu Okręgowego, iż osoba ta była upoważniona do odbioru pism sądowych opiera się wyłącznie na adnotacji doręczyciela zamieszczonej na potwierdzeniu odbioru. Jeśli więc to domniemanie podważał pełnomocnik, przedstawiając stosowne dowody, to obowiązkiem Sądu było przeprowadzić odpowiednie wyjaśnienia odnośnie spełnienia przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 k.p.c. Z tego względu, na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39815 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.