Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 maja 2011 r. Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 182 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie apelacyjne (k. 126), wskazując w jego uzasadnieniu, że wniosek o podjęcie postępowania, zawieszonego na zgodny wniosek stron w dniu 25 marca 2010 r. (k. 121), nie został zgłoszony w ciągu roku od daty postanowienia o zawieszeniu.
W zażaleniu na to postanowienie pozwana wywodzi, że do zawieszenia postępowania apelacyjnego nie doszło na zgodny wniosek stron, lecz postępowanie zawieszono na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przez Trybunał Konstytucyjny.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie do Sądu Najwyższego okazało się niedopuszczalne, ponieważ z mocy art. 3941 § 2 k.p.c. nie podlegają zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego postanowienia Sądu drugiej instancji i to nawet kończące postępowanie w sprawie, o których mowa w art. 3981 § 1 k.p.c. Tymczasem zaskarżone postanowienie jest postanowieniem w przedmiocie umorzenia postępowania apelacyjnego kończącym postępowanie w sprawie, a więc wymienionym w art. 3981 § 1 k.p.c, od którego strona może wnieść skargę kasacyjną, a nie zażalenie.
Ponieważ pozwana działając przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyła postanowienie zażaleniem do Sądu Najwyższego, które, z mocy art. 3941 § 2 k.p.c. w związku z art. 3981 § 1 k.p.c., jest niedopuszczalne od postanowienia w przedmiocie rozstrzygnięcia określonego w jego sentencji, przeto takie zażalenie jako niedopuszczalne do Sądu Najwyższego podlegało odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c.