Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 20 listopada 2007 r. odrzucił skargę kasacyjną pozwanego, bowiem wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 115 548 zł obejmuje kwotę 62 499,38 zł z tytułu czynszu najmu, co wyłącza w świetle art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. dopuszczalność skargi kasacyjnej w tej części, natomiast pozostała kwota 53 048,26 zł nie osiąga w sprawach gospodarczych ratio valoris wskazanej w art. 3982 § 1 k.p.c., co czyni skargę w tej części także niedopuszczalną.
W zażaleniu pozwany zarzucił naruszenie art. 3982 § 2 k.p.c. przez uznanie, że skarga jest niedopuszczalna, mimo wykazania, że sprawa nie dotyczy czynszu najmu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, że przedmiotem sporu są należności z tytułu czynszu najmu pomieszczeń użytkowych w kwocie 62 499,38 zł, którą Sąd I instancji zasądził na podstawie art. 659 § 1 k.p.c., a Sąd Apelacyjny rozstrzygnięcie to podzielił. Okoliczność, że pozwany w skardze kasacyjnej kwestionuje przyjęty w prawomocnym wyroku, zaskarżonym tą skargą, okres trwania umowy najmu, nie może powodować zmiany charakteru roszczenia, będącego przedmiotem sporu. W orzecznictwie prezentowany jest trafny pogląd o niedopuszczalności uwzględniania kwoty zasądzonej z tytułu czynszu najmu (dzierżawy) przy obliczaniu wartości przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2006 r., I CSK 139/06). Trafnie zatem Sąd Apelacyjny uznał, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, bowiem złożona została – w zakresie kwoty 62 499,38 zł – w sprawie o czynsz najmu (art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c.), natomiast w pozostałej części dotyczy kwoty niższej niż siedemdziesiąt pięć tysięcy zł (art. 3982 § 1 k.p.c.).
Z przytoczonych względów zażalenie, jako nieuzasadnione należało oddalić (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).