Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną powódki od wyroku tego Sądu z dnia 23 kwietnia 2013 r. jako niedopuszczalną z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia niższą niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3986 § 2 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.). Wskazał przy tym, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane w sprawie o zobowiązanie pozwanej do złożenia oświadczenia woli ustanawiającego na rzecz powódki spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, a więc w sprawie o prawo majątkowe, a powódka określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 12.247 zł.
W zażaleniu na to postanowienie powódka wniosła o jego uchylenia, podnosząc, że skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania obejmującej zarzut nieważności postępowania, wynikającej z udziału w wydaniu wyroku w drugiej instancji sędziego, który wydał wyrok w pierwszej instancji (art. 379 pkt 4 w związku z art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Podniesiony w nim zarzut został oparty na założeniu, że w przypadku powołania się w skardze kasacyjnej - w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania - na nieważność postępowania przed sądem drugiej instancji, skarga ta nie może zostać uznana za niedopuszczalną. Zapatrywanie to jest oczywiści błędne, gdyż ocena podstaw kasacyjnych może wchodzić w rachubę dopiero po skutecznym - w sensie formalnym - wniesieniu skargi. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej, o dopuszczalności skargi kasacyjnej nie decyduje waga uchybień, których dopuścił się sąd drugiej instancji. Kryterium to nie ma dla tej oceny żadnego znaczenia, co - w sprawach rozpoznawanych w trybie postępowania procesowego - wynika jednoznacznie z treści art. 3982 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy, uznając zażalenie za bezzasadne, na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.