Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w S. odrzucił – na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. – skargę kasacyjną pozwanego, ponieważ została ona wniesiona bez wcześniejszego złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem (art. 387 § 3 k.p.c.) oraz osobiście przez pozwanego, bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 871 § 1 k.p.c.).
W zażaleniu pełnomocnik pozwanego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Wskazane przez Sąd przyczyny odrzucenia skargi kasacyjnej – wbrew zarzutom podniesionym w zażaleniu – są niewątpliwe i każda z nich stanowi wystarczający powód do odrzucenia skargi kasacyjnej a limine.
W postępowaniu kasacyjnym nie ma możliwości – odmiennie niż postępowaniu apelacyjnym – wywiedzenia skargi kasacyjnej wprost, a więc bez złożenia wniosku o doręczenie odpisu orzeczeniu z uzasadnieniem. Przewidziany w art. 3985 § 1 k.p.c. termin dwóch miesięcy do wniesienia skargi kasacyjnej liczy się bowiem od doręczenia – na podstawie art. 387 § 3 k.p.c. – orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Zatem zaniechanie obowiązku złożenia wspomnianego wniosku powoduje, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej w ogóle nie rozpoczyna biegu. Dlatego wniesienie skargi kasacyjnej wymaga wcześniejszego złożenia przez stronę skarżącą wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, a niedopełnienie tego wymagania powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 1997 r., I CZ 35/96 niepubl.).
Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z art. 871 k.p.c. wniesienie skargi kasacyjnej wymaga zastępstwa strony przez adwokata albo radcę prawnego, chyba że zachodzi – co nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie – sytuacja przewidziana w art. 871 § 2 k.p.c. Wada skargi kasacyjnej, polegająca na sporządzeniu jej z naruszeniem art. 871 k.p.c. nie podlega – wbrew zarzutowi skarżącego – 3 usunięciu w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (art. 130 § 5 k.p.c.), a powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej a limine (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77).
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak sentencji postanowienia (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).