Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w P. zaskarżonym postanowieniem odrzucił – na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. – skargę kasacyjną wnioskodawców, ponieważ nie zawiera ona wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.).
W zażaleniu pełnomocnik wnioskodawców zarzucił, że skarga kasacyjna spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Wprawdzie nie zawiera ona wyraźnie sformułowanego wniosku o jej rozpoznanie, ale sama konkluzja skargi kasacyjnej i uzasadnienie jej podstaw świadczą pośrednio o żądaniu przyjęcia skargi do rozpoznania. Ponadto pełnomocnik podniósł, że w piśmie z dnia 20 września 2005 r. uzupełnił – na podstawie art. 39813 § 3 k.p.c. – uzasadnienie podstawy skargi kasacyjnej, w którym wskazanie na oczywiste naruszenie prawa materialnego stanowi także przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W konkluzji zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Przepis art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. stanowi, że skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Przytoczone wymaganie stanowi jeden z elementów istotnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej. Ma ono charakter samodzielny – na co wskazuje konstrukcja art. 3984 § 1 k.p.c. – i dlatego wymaga odrębnego przestawienia w skardze kasacyjnej, niezależnego od pozostałych elementów istotnych skargi. Nie dochowanie tego wymagania powoduje, że skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem nieusuwalnym i podlega odrzuceniu a limine.
Wymaganie uzasadniania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanej w art. 3989 k.p.c., i stanowi jej dopełnienie. Jest to zatem obowiązek nałożony na skarżącego polegający na wykazaniu argumentów przemawiających za tym, aby skarga kasacyjna została przyjęta do rozpoznania w trzeciej instancji. Należy przy tym podkreślić, że spełnieniem tego obowiązku nie jest przedstawienie dowolnych 3 argumentów uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, istotnych tylko w ocenie samego skarżącego.
Uzasadnienie omawianego wniosku, ze względu na związek z przedsądem, musi ściśle nawiązywać do przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. To oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać – w formie wyodrębnionego wywodu prawnego – że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05 niepubl.).
Z treści skargi kasacyjnej wnioskodawców wynika jednoznacznie, że skarga nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., ponieważ nie zawiera wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadniania odpowiadającego wyżej przedstawionym wymaganiom. Skarga kasacyjne podległa zatem – jak trafnie uznał Sąd Okręgowy – odrzuceniu z powodu niedopełnienia niepodlegającego uzupełnieniu wymagania. W konsekwencji nie ma podstaw do uwzględnienia zażalenia.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39414 w zw. z art. 3941 § 3).