Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w S. odrzucił skargę kasacyjną uczestników postępowania K.A. i K.W. od postanowienia tego Sądu z dnia 24 maja 2005 r. Zdaniem Sądu Okręgowego skarga kasacyjna uczestników nie zawierał wniosku o przyjęcie kasacji do rozpoznania. W zażaleniu uczestnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając, ze stanowisko Sądu Okręgowego jest zbyt formalistyczne.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 3984 § 1 pkt. 3 k.p.c. wyraźnie wskazuje, ze skarga kasacyjna powinna zawierać uzasadniony wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania, zaś zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji jest uprawniony do odrzucenia skargi kasacyjnej, która nie spełnia wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy nie zachował się więc zbyt formalistycznie, jak twierdzą skarżący, lecz prawidłowo zastosowała właściwe przepisy kodeksu postępowania cywilnego.
W żadnym razie nie można także podzielić poglądu skarżących, że jako pismo procesowe kasacja jest równocześnie wnioskiem o przyjęcie jej do rozpoznania. Taka interpretacja art. 3984 k.p.c. stawiałaby pod znakiem zapytania racjonalność ustawodawcy. Gdyby skarga kasacyjna, która odpowiada wymogom pisma procesowego, jednocześnie była wnioskiem o przyjęcie jej do rozpoznania, to jaki sens miałoby wyróżniane specjalnego wymogu zawarcia w jej treści wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz uzasadnienia takiego wniosku. Skoro zaś taki wymóg skargi kasacyjnej wyraźnie został przewidziany w art. 3984 § 1 pkt 3, pełnomocnik sporządzający skargę kasacyjną musi się do niego zastosować.
W razie bowiem gdy skarga kasacyjna nie zawiera wspomnianego wyżej wniosku, skarżący naraża się na jej odrzucenie i to od razu we wstępnym badaniu kasacji przez sąd II instancji.
Mając na względzie, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się nieusprawiedliwione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c., oddalił zażalenie.