Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy po rozpoznaniu apelacji uczestniczki postępowania Ewy P. w sprawie z wniosku Tadeusza C. o zniesienie współwłasności od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 20 listopada 2009 r. zmienił to postanowienie w ten sposób, że oddalił wniosek i rozstrzygnął o kosztach postępowania, w tym zasadzając od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki 8563,28 tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz 1800 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
Uczestniczka wniosła zażalenie na orzeczenie o kosztach postępowania w zakresie postanowienia dotyczącego kosztów postępowania w pierwszej i drugiej instancji, domagając się zmiany zaskarżonego orzeczenia (pkt lb i pkt 2) przez zasądzenia dodatkowo kwoty 3.022,41 złotych tytułem poniesionych przez pełnomocnika uczestniczki kosztów dojazdów na rozprawy sądowe z W. do K. Podstawą prawną zażalenia jest naruszenie przez zaskarżone postanowienie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 2, 32 ust. 5 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu w zakresie zaskarżenia postanowienia Sądu Okręgowego rozstrzygającego o kosztach postępowania przed Sądem pierwszej instancji (pkt 1 litera b), ponieważ zażalenie takie jest niedopuszczalne na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 373 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.
W pozostałym zakresie, czyli w odniesieniu do zaskarżenia postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego (pkt 2) zażalenie podlega oddaleniu. Z zażalenia wynika, że uczestniczka żąda dodatkowo, aby sąd zasądził na jej rzecz od wnioskodawcy kwoty 3.022,41 złotych będących zwrotem kosztów poniesionych przez pełnomocnika dojeżdżającego z W. na rozprawy do Sądu w K. Strona wnosząca zażalenie nie zauważyła, że stanowiący o kosztach art. 98 § 1 i 3 k.p.c., na których naruszenie przez Sąd Okręgowy powołała się w zażaleniu odnosi się do niezbędnych kosztów strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika (w sprawie przez adwokata) i zalicza do tych kosztów 3 wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego pełnomocnika, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Powołany art. 98 k.p.c. zawiera także § 2, w którym jest mowa o niezbędnych kosztach postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez nieprofesjonalnego pełnomocnika i do których to kosztów zalicza się również koszty dojazdu tych osób do sądu.
Ze względu na dokonane przez ustawodawcę rozróżnienie składników niezbędnych kosztów postępowania, których zwrotu strona wygrywającą sprawę może się domagać, w zależności od wybranego sposobu reprezentacji przed sądem, w niniejszej sprawie nie można uznać kosztów dojazdu adwokata, będącego pełnomocnikiem uczestniczki za koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw w rozumieniu art. 98 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.
Niezakwestionowanie konstytucyjności tych przepisów we właściwym postępowaniu powoduje, że obowiązują one uczestników postępowania sądowego oraz sąd rozpoznający sprawę, więc zarzucenie zaskarżonemu postanowieniu niekonstytucyjności w niniejszej sprawie jest bezpodstawne.
Mając to na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 373 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. odrzucił zażalenie w odniesieniu do pkt 1 litera b zaskarżonego postanowienia, a na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c. oddalił zażalenie w pozostałym zakresie.