Uzasadnienie
Powód wnosił o sprostowanie w wyroku zaocznym Sądu Wojewódzkiego w K. oczywistej omyłki w oznaczeniu imienia pozwanego, które błędnie wskazano w pozwie jako „Janusz” zamiast prawidłowego „Jan”.
Sąd Wojewódzki oddalił wniosek, a Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie powoda.
Postanowienie Sądu Apelacyjnego powód zaskarżył kasacją, którą Sąd ten odrzucił jako niedopuszczalną, gdyż zaskarżone orzeczenie nie jest kończącym postępowanie w rozumieniu art. 392 § 1 kpc.
Odrzucenie kasacji powód zaskarżył zażaleniem wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i „orzeczenie co do istoty sprawy”.
W motywach zażalenia twierdzi, że jeżeli w sprawie niniejszej kasacja jest dopuszczalna co do istoty sporu z uwagi na wartość jego przedmiotu, to należy przyjąć jej dopuszczalność także co do zagadnień nie dotyczących tej istoty, w tym takich jakich dotyczy zażalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, że kasacja przysługuje wyłącznie od postanowień kończących sprawę jako całość, natomiast nie przysługuje od postanowień o charakterze incydentalnym. Wynika to m.in. z wykładni prawa zawartej w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14.XI.
1996 r., I CKN 7/96 (OSN 3/1997 poz. 31). Zasada ta dotyczy wszelkich postanowień incydentalnych bez względu na to czy kasacja byłaby dopuszczalna co do całości sprawy z uwagi na jej charakter lub wartość przedmiotu zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że orzeczenie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w orzeczeniu wcześniejszym ma charakter incydentalny w rozumieniu przedstawionej wykładni (tak też wskazuje Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniu z dnia 2.XI.1997 r., III CZ 56/97 - niepubl.).
Z tych względów i z mocy art. 39318 i 39319 oraz art. 397 § 2 i 385 kpc należało orzec, jak w sentencji.
jb.