Uzasadnienie
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 26 października 2010 r. oddalił apelację pozwanej I. W. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 28 maja 2010 r. w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. S. […] w K. o zapłatę.
W wyroku Sądu drugiej instancji zostało zawarte w pkt II postanowienie o kosztach postępowania apelacyjnego, zasądzające od pozwanej na rzecz powódki 1800 złotych tych kosztów.
W zażaleniu na to postanowienie pozwana zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie § 2 ust. 1 i 2, § 4, § 6 pkt 5 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, polegające na zasądzeniu od pozwanej na rzecz powódki tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego kwotę 1.800 złotych, zamiast wynikającej z przepisów, przy wartości przedmiotu sporu powyżej 10.000 złotych minimalnej stawki w wysokości 1.200 złotych. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od niej na rzecz powódki kwoty 1.200 złotych oraz koszty postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne. Sąd Okręgowy orzekając o kosztach w sprawie, w której apelacja pozwanej została oddalona, prawidłowo zastosował art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. postanawiając o zasądzeniu kosztów postępowania apelacyjnego stronie powodowej od pozwanej. Jednak, prawidłowo powołując wskazane przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, Sąd drugiej instancji zastosował stawkę minimalną w wysokości jej 75%, zamiast 50% za postępowanie w drugiej instancji, ponieważ sprawę prowadził ten sam pełnomocnik. Dlatego należało zasądzić kwotę 1.200 złotych kosztów, a nie 1.800 złotych i w tym zakresie zmienić zaskarżone postanowienie o kosztach postępowania apelacyjnego w powołanym wyroku. Jednocześnie kierując się wyliczeniem kosztów postępowania zażaleniowego w piśmie strony pozwanej z dnia 27 grudnia 2010 roku należało jej przyznać od powódki kwotę 167 złotych zwrotu tych kosztów.
Mając to na względzie Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2 oraz § 3 k.p.c. oraz art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.