Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny w poznaniu odrzucił kasację powoda od wyroku tego Sądu z dnia 15 września 2004 r. przyjmując, że nie przedstawia ona okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 3935 k.p.c. w zw.
z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.).
Powód w zażaleniu wniósł o uchylenie tego postanowienia.
Pozwany wniósł o oddalenie zażalenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Wstępna kontrola kasacji – sprawowana przez Sąd drugiej instancji (art. 3935 k.p.c.) – obejmuje wszystkie ustawowe przesłanki warunkujące dopuszczalność i skuteczność wniesienia kasacji (art. 3933 § 1 i 2 k.p.c.). Obejmuje ona także 2 przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, stosownie do wymagań określonych w art. 393 k.p.c.
Sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie jest władny do dokonania oceny dopuszczalności kasacji w aspekcie wymagań formalnych i konstrukcyjnych. Uchyla się natomiast spod jego kontroli poddanie osądowi merytorycznej zasadności przytoczonych przez stronę skarżącą okoliczności o których mowa w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. Praktyka taka stanowiłaby pozaustawowe poszerzenie prerogatyw sądu drugiej instancji w toku wstępnego badania kasacji, stosownie do art. 3935 k.p.c.
Skarżący trafnie zarzuca, że kasacja zawiera element wymagany przez w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. Na stronie drugiej kasacji powołuje się bowiem na oczywiste naruszenie prawa i zarzut ten stara się jakoś uzasadnić.
Przytoczony fragment kasacji odpowiada konstrukcyjnemu wymaganiu art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., natomiast ocena, czy merytorycznie, rzeczywiście przedstawia on okoliczności, które uzasadniają przyjęcie kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.) należy do Sądu Najwyższego, a nie do Sądu drugiej instancji.
Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 386 § 4 k.p.c. w zw.
z art. 39318 § 1 i § 3 k.p.c.).