Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy w P. postanowił obciążyć przeciwników kosztami postępowania w zakresie faktycznie poniesionym.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik procesowy uczestników wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c., w razie sprzeczności interesów sąd może nałożyć na uczestnika, którego wniosek został oddalony lub odrzucony obowiązek zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez innego uczestnika. Ta sytuacja nie różni się od typowych sytuacji występujących w procesie, gdzie sprzeczność interesów stron jest regułą i w zakresie orzekania o kosztach obowiązuje zasada odpowiedzialności za wynik procesu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2011r., III CZ 27/11, niepubl.).
Trafnie jednak Sąd Okręgowy przyjął, że użycie przez ustawodawcę sformułowania „sąd może” w art. 520 § 3 k.p.c. oznacza dopuszczalność ograniczenia bądź nawet zniesienia obowiązku zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez innego uczestnika. Kryterium oceny będzie stanowić art. 102 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Przepis ten stwarza luz decyzyjny dla organu stosującego prawo, umożliwiający realizację funkcji tej regulacji a więc nieobciążenie jednej ze stron kosztami postępowania w sytuacjach szczególnych.
Z tego względu nieuzasadniona jest nadmierna ingerencja w rozstrzygnięcia wydane na podstawie art. 102 k.c. Kontrola sprawowana przez Sąd Najwyższy musi być ograniczona do zwalczania orzeczeń dotkniętych poważnym błędem.
Przyjęta wykładnia przemawia za oddaleniem zażalenia. Sąd Okręgowy miał podstawę do wyłączenia obowiązku zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez innego uczestnika z uwagi na charakter sprawy.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.
jw