Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 17 września 2007 r. odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki postępowania A. G., jako wniesioną osobiście bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.
Skarżąca w zażaleniu na to postanowienie zarzuciła naruszenie art. 871 § 1 k.p.c. oraz art. 117 k.p.c. w zw. z art. 123 k.p.c. przez nierozpoznanie wniosku o wyznaczenie adwokata z urzędu.
W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia alternatywnie o jego zmianę i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz z wnioskiem o wyznaczenie adwokata z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Stanowisko Sądu Okręgowego o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie może być skutecznie zwalczane, bowiem znajduje uzasadnienie w art. 871 § 1 k.p.c.
Zgodnie z tym przepisem w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy ono także czynności procesowych związanych z postępowaniem przez Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Tymczasem skarżąca sporządziła i wniosła skargę kasacyjną samodzielnie, wyraźnie zaznaczając, że pismo to stanowi skargę kasacyjną.
Dlatego też za chybiony uznać należy podniesiony w zażaleniu zarzut, iż Sąd Okręgowy nie potraktował przedmiotowego pisma jako wniosku o wyznaczenie innego adwokata z urzędu.
Ponadto, zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Jak wynika z akt, skarżąca odpis postanowienia Sądu Okręgowego w P. otrzymała w dniu 24 maja 2007 r., a skargę kasacyjną złożyła w dniu 7 września 2007 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej złożenia.
Z tych przyczyn zażalenie jako bezzasadne oddalono (art. 3941 § 3 oraz art. 39814 k.p.c.).