Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powoda, wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 12 września 2007 r. z tej racji, że w niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji została określona na kwotę 6.500 zł, przy czym w toku postępowania apelacyjnego nie doszło do rozszerzenia powództwa i dlatego wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może być wyższa niż wartość zaskarżenia w apelacji.
Odrzucenie skargi kasacyjnej nastąpiło na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego skarżący wnosił o jego uchylenie w całości i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Zgodnie z art. 368 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c., Sąd drugiej instancji jest istotnie uprawniony sprawdzić wskazaną przez skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia w ramach badania dopuszczalności wniesionej skargi kasacyjnej.
Strona powodowa zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego z dnia 23 stycznia 2007 r. w całości i określiła wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 6.500 zł (k. 150 i n.). Trafnie zatem Sąd Apelacyjny dokonał odpowiednich ustaleń w celu sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia w związku z wniesieniem przez stronę powodową skargi kasacyjnej i stwierdził, że w toku postępowania apelacyjnego nie doszło do rozszerzenia powództwa. W skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia podana została już w wysokości 100.000 zł, przy czym wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 12 września 2007 r. został zaskarżony w całości (k. 194 i n.). Wartość zaskarżenia wskazana w skardze kasacyjnej nie może być oczywiście wyższa niż wartość zaskarżenia podana w apelacji. Dlatego Sąd Apelacyjny trafnie przyjął niedopuszczalność skargi kasacyjnej w danej sprawie (art. 3986 § 2 k.p.c.).
W uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 września 2007 r. stwierdzono, że wprawdzie strona powodowa dochodziła roszczeń o ustalenie, ale roszczenia te miały charakter majątkowy. Jednocześnie strona skarżąca oznaczyła wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji na kwotę 6.500 zł i tym samym – przyznała majątkowy charakter dochodzonych roszczeń (k. 183 akt sprawy).
Należy zwrócić także uwagę na to, że znaczna część złożonego do Sądu Najwyższego zażalenia nie odnosi się jednak do merytorycznej strony kwestionowanego postanowienia Sądu Apelacyjnego i nie mogła być brana pod uwagę w postępowaniu zażaleniowym.
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.