Uzasadnienie
Strona powodowa zaskarżyła zażaleniem postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 15 stycznia 2010 r. odrzucające jej skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., wobec nieuiszczenia w terminie opłaty od skargi kasacyjnej w sytuacji uprzedniej 2 odmowy zwolnienia jej od kosztów sądowych postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 r., oddalającym wniosek w tym przedmiocie. Żalący wniósł o uchylenie postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną.
Strona żaląca wniosła nadto o rozpoznanie na zasadzie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 2 grudnia 2009 r. oddalającego wniosek strony powodowej o zwolnienie od kosztów sądowych i o uchylenie tego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należało stwierdzić, że wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 2 grudnia 2009 r. oddalające wniosek powoda o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych nie zostało uzasadnione, a zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do oceny na podstawie art. 380 k.p.c., czy Sąd Apelacyjny rozważył wszystkie argumenty powoda zawarte w uzasadnieniu jego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, a wyartykułowane na stronach od 47 do 50 uzasadnienia skargi kasacyjnej strony powodowej, a nadto czym kierował się Sąd Apelacyjny oddalając obszernie uzasadniony wniosek powoda o częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych. Tymczasem podmiot ubiegający się o zwolnienie od kosztów sądowych powinien wykazać, że nie ma dostatecznych środków na uiszczenie tych kosztów, jakimikolwiek dokumentami, które pozwalają określić jego sytuację majątkową.
Nie można też jednak nie brać pod uwagę oświadczeń złożonych przez osobę upoważnioną do jego reprezentowania (por. postanowienie SN z dnia 28 listopada 2007 r., V CZ 106/07, niepubl.).
Ponieważ zasadność oddalenia wniosku powoda w przedmiocie zwolnienia go od kosztów sądowych nie poddaje się kontroli Sądu Najwyższego na mocy art. 380 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c., przeto w tej sytuacji postanowienie Sądu
Apelacyjnego z dnia 15 stycznia 2010 r., odrzucające skargę kasacyjną z powodu jej nieopłacenia w terminie, ocenić należało jako co najmniej przedwczesne i wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.