Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny, z powodu niedochowania przymusu adwokacko – radcowskiego obowiązującego przed Sądem Najwyższym (art. 871 § 1 k.p.c.), odrzucił zażalenie A. T. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 18 czerwca 2010 r., na podstawie którego odrzucono jego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Apelacyjnego z dnia 3 kwietnia 2001 r.
W zażaleniu pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 130 § 1 k.p.c. przez jego niezastosowanie i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wezwanie powoda do usunięcia braków formalnych przez przedłożenie pisma procesowego sporządzonego przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie okazało się oczywiście bezzasadne.
W postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z wyjątkami określonymi w art. 871 § 2 i 3 k.p.c., które nie zachodzą w rozpoznawanej sprawie, obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji (art. 871 § 1 k.p.c.).
Zgodnie z art. 130 § 5 k.p.c. pisma procesowe sporządzone z naruszeniem art. 871 k.p.c. podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia braków, chyba że ustawa stanowi inaczej. Inaczej stanowią przepisy w przypadku środków odwoławczych i środków zaskarżenia, które w przypadku, gdy są niedopuszczalne, podlegają odrzuceniu.
W zażaleniu podniesiony został oczywiście bezzasadny zarzut naruszenia art.130 § 1 k.p.c. W utrwalonym, jednolitym i powszechnie znanym orzecznictwie przyjmuje się, że wniesienie środka zaskarżenia lub środka odwoławczego przez stronę nie mającą – ze względu na przymus adwokacko-radcowski – zdolności postulacyjnej w tym zakresie, powoduje jego odrzucenie a limine, jako środka prawnego niedopuszczalnego.
Nie stoją temu na przeszkodzie okoliczności, które wskazuje w uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego, a więc brak pouczenia o sposobie zaskarżenia, czy też jego niepełny lub nieprecyzyjny charakter (zob. m. in. postanowienia SN:
3 z dnia 28 stycznia 2011 r., I CZ 167/10 nie publ., z 19 marca 1998 r., I CZ 21/98, nie publ. oraz z 19 sierpnia 2004 r., V CZ 79/04, nie publ.).
Wniesienie przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd środka prawnego oczywiście bezzasadnego nie uzasadnia przyznania mu od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008 nr 3, poz.41).
Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd
Najwyższy orzekł jak w sentencji.