Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w S. odrzucił zażalenie uczestniczki postępowania C. N. na postanowienie tego Sądu z dnia 8 czerwca 2004 r. przyjmując, że uczestniczka postępowania nie uiściła należnego od zażalenia wpisu.
W zażaleniu uczestniczka postępowania zarzuciła naruszenie art. 113 § 1 k.p.c. oraz art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i art. 45 ust. 2 Konstytucji. W oparciu o te zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 17 września 2004 r. oraz wcześniej wydanych postanowień z dnia 17 maja 2004 r. i 1 kwietnia 2004 r.
Sąd Najwyższy zważył co następuje
W zażaleniu skarżąca kwestionowała zasadność odrzucenia przez Sąd Okręgowy w S. jej zażalenia, odwołując się do treści art. 380 k.p.c. i podnosząc, że 2 wcześniej wydane przez ten Sąd postanowienia, w których oddalono jej wnioski o zwolnienie od kosztów sądowych były wadliwe i naruszały treść art. 113 § 1 k.p.c.
Postępowanie zażaleniowe stwarza istotnie możliwość poddania kontroli instancyjnej orzeczeń, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Środki zaskarżenia podlegają jednak rozpoznaniu przez Sąd wyższej instancji jedynie w przypadku, gdy zostaną sporządzone w przepisanej formie.
Z treści art. 39318 k.p.c. w zw. z art. 3932 k.p.c., które miały zastosowanie w sprawie wynika, że w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacki. Oznacza to, że zażalenie do Sądu Najwyższego może być wniesione jedynie przez kwalifikowanego pełnomocnika, o ile skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 3932 § 2 k.p.c. Zażalenie, które tego wymogu nie spełnia dotknięte jest nieusuwalnym brakiem, stanowiącym przeszkodę do jego rozpoznania i podlega z tego powodu odrzuceniu, także w przypadku przedstawienia go Sądowi Najwyższemu (art. 39319 k.p.c. w zw. z art. 373 i 397 § 2 k.p.c. Zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 17 września 2004 r. zostało podpisane przez samą uczestniczkę postępowania, co nie pozwala przyjąć, iż spełnia ono wymóg, o którym mowa w art. 3932 § 1 k.p.c. Dlatego też zażalenie to podlegało odrzuceniu na mocy powołanych już wyżej przepisów.