Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki postępowania wniesioną od postanowienia tego Sądu z dnia 24 października 2006 r., z tego powodu, że wnioskodawczyni nie wniosła pełnej opłaty stałej, określonej w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. nr 167, poz. 1398 ze zm.). Skarga ta została wniesiona przez pełnomocnika uczestniczki, a uiszczona w znakach opłaty sądowej opłata wynosiła 950 zł zamiast 1000 zł.
W zażaleniu na postanowienie z dnia 5 lutego 2007 r. pełnomocnik uczestniczki przyznał fakt omyłkowego uiszczenia tylko kwoty 950 zł (zamiast 1000 zł). Bronił jednak stanowiska, że w takiej sytuacji Sąd nie powinien od razu odrzucać wniesionego środka zaskarżenia. Był zobowiązany natomiast wezwać uczestniczkę do uiszczenia brakującej części wspomnianej opłaty, określonej w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. Odrzucenie skargi kasacyjnej zgodnie z art. 1302 § 3 k.p.c. byłoby możliwe tylko wtedy, gdyby środek zaskarżenia nie został opłacony w ogóle, co nie miało jednak miejsca w danym przypadku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Pełnomocnik uczestniczki postępowania nie kwestionował tego, że została wniesiona opłata od skargi kasacyjnej w wysokości 950 zł (w znakach opłaty sądowej) zamiast w wymaganej wysokości 1000 zł. Taka właśnie opłata powinna być uiszczona w postępowaniu o podział majątku wspólnego (art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Zgodnie z art. 1302 § 3 k.p.c., Sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty wniesione m.in. przez adwokata środki odwoławcze (w tym – skargę kasacyjną), podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej, obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Opłata przewidziana w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. jest opłatą stałą w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. i powinna być wniesiona jednocześnie ze złożeniem środka zaskarżenia (skargi kasacyjnej). Integralny charakter opłaty stałej nie pozwala na przyjęcie interpretacji przepisu art. 1302 § 3 k.p.c. sugerowanej przez pełnomocnika wnoszącego zażalenie. W tej sytuacji zażalenie uczestniczki postępowania należało oddalić jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).