Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 marca 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił wniosek pozwanego Andrzeja O. o uzupełnienie postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 2 marca 2010 r. o rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o zwrot opłaty sądowej uiszczonej od zażalenia.
W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenia postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c., dodanym przez ustawę z dnia 19 marca 2009 r. zmieniającą kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 69, poz. 592), zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Przepis ten rozszerza krąg wyjątków od zasady, że nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienia sądu drugiej instancji inne, niż kończące postępowanie w sprawie. Jako przepis o charakterze wyjątkowym podlega ścisłej interpretacji.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego jest ugruntowane stanowisko, że niedopuszczalne jest zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie zwrotu opłaty sądowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2007 r., V CZ 74/07, OSNC 2009, nr 2, poz. 31). Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie podziela to stanowisko i celem uniknięcia zbędnych powtórzeń odwołuje się do jego motywów. Tym bardziej zatem niedopuszczalne jest zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie, o jakie chodzi w sprawie.
Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.
db