Uzasadnienie
Sąd Rejonowy VIII Wydział Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia tego Sądu z dnia 10 marca 2011 r. wniesioną osobiście przez pozwaną M. K., jako niedopuszczalną.
W zażaleniu wniesionym osobiście na powyższe postanowienie pozwana wniosła o jego uchylenie w całości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Przymus adwokacko-radcowski przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. dotyczy każdego postępowania przed Sądem Najwyższym, a więc także zainicjowanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu oraz toczącego się w jego ramach postępowania zażaleniowego. W konsekwencji dotyczy on również postępowania objętego rozpoznawanym zażaleniem.
Skutki niezachowania przymusu adwokacko-radcowskiego, o którym mowa w art. 871 § 1 k.p.c., reguluje ogólnie art. 130 § 5 k.p.c., a w odniesieniu do środków zaskarżenia objętych przymusem, w tym zażalenia do Sądu Najwyższego, obowiązują unormowania szczególne, przewidujące odrzucenie zażalenia wniesionego osobiście przez stronę, jako niedopuszczalnego (art. 3941 § 3 w zw.
z art. 39821
, art. 3986 § 3 k.p.c.).
Sporządzenie zażalenia do Sądu Najwyższego osobiście przez stronę pozbawioną zdolności postulacyjnej jest dotknięte brakiem nieusuwalnym (zob. postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77) i powoduje konieczność odrzucenia takiego zażalenia wprost, jako niedopuszczalnego, bez wzywania do uzupełnienia tego braku (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2006 r. III CZ 5/06, niepubl.).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821
, art. 370 i art. art. 3986 § 3 k.p.c. odrzucił zażalenie.
jw 3