Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił wniosek pełnomocnika skarżącej H.G. o sporządzenie i doręczenie postanowienia z dnia 5 grudnia 2008 r. z tej przyczyny, że pełnomocnik skarżącej, wykonując zarządzenie wzywające go do wykazania umocowania do działania w imieniu skarżącej, załączył pełnomocnictwo, opatrzone datą 12 stycznia 2009 r., a zatem – jak podkreślił Sąd Okręgowy - wniosek sprzed tej daty należało uznać za pochodzący od osoby nieumocowanej do jego wniesienia.
Rozpoznając zażalenie złożone na to postanowienie, Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Pojęcie „pełnomocnictwa” ma dwojakie znaczenie: oznacza pochodzące od mocodawcy umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy, a także oznacza dokument stwierdzający to umocowanie. Udzielenie pełnomocnictwa może nastąpić w dowolnej formie, zarówno pisemnej, jak i ustnej.
Sam dokument pełnomocnictwa nie ma więc znaczenia konstytutywnego, takie znaczenie ma oświadczenie mocodawcy o udzieleniu pełnomocnictwa.
Jeśli pełnomocnik reprezentujący stronę nie dołączy do pisma sporządzonego w imieniu swego mocodawcy dokumentu potwierdzającego, że jest pełnomocnikiem, to zachodzi brak formalny pisma, podlegający uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 130 § 1 k.p.c. w zw. z art. 126 § 3 k.p.c.
O uzupełnieniu bądź nieuzupełnieniu tego braku decyduje treść załączonego pełnomocnictwa nie zaś data jego wystawienia. Takie stanowisko zgodne jest z pojęciem pełnomocnictwa w znaczeniu wskazanym wyżej oraz odpowiada istocie czynności uzupełniania braków formalnych pism procesowych. Czynność ta dokonywana jest w okresie biegu terminu wyznaczonego do uzupełnienia, nie można więc wymagać, aby w ramach uzupełnienia braku formalnego złożonego pisma pełnomocnik strony przedłożył pełnomocnictwo wystawione najpóźniej w dacie sporządzenia takiego pisma.
Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).