Uzasadnienie
Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 28 marca 2014 r. wydanym na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną z mocy art. 5191 § 1 k.p.c., a to wobec zaskarżenia nią postanowienia Sądu drugiej instancji z dnia 30 grudnia 2013 r. oddalającego zażalenie od postanowienia Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia wniosku o uchylenie prawomocnego postanowienia stwierdzającego zasiedzenie w sprawie I Ns …/08.
Sąd odwoławczy stwierdził, że zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie oddalające zażalenie nie jest ani postanowieniem co do istoty sprawy, ani postanowieniem w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie, a tylko od takich postanowień dopuszczalna jest skarga kasacyjna z mocy art. 5191 § 1 k.p.c.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący ograniczył się wyłącznie do prezentacji argumentów merytorycznych odnoszących się do postępowania o stwierdzenie zasiedzenia, zupełnie pomijając argumentację w przedmiocie niedopuszczalności skargi kasacyjnej i jej odrzucenia, co było przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonym zażaleniem postanowieniu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W postępowaniu zażaleniowym w przedmiocie odrzucenia przez Sąd odwoławczy skargi kasacyjnej z powodu jej niedopuszczalności kontroli Sądu Najwyższego podlega wyłącznie argumentacja zaprezentowana przez Sąd drugiej instancji, która legła u podstaw odrzucenia skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a żalący nie podjął nawet próby jej zakwestionowania, koncentrując się w zażaleniu wyłącznie na argumentacji poświęconej meritum rozstrzygnięcia w postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia.
W tej sytuacji argumenty przedstawione w zażaleniu nie podważają zasadności zaskarżonego postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną, ani nie 3 mogą być przedmiotem oceny Sądu Najwyższego w postępowaniu zażaleniowym, którego istotą jest wyłącznie ocena dopuszczalności skargi kasacyjnej, a nie jej merytorycznej zasadności.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.