Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 maja 2002 r. Sąd Okręgowy odrzucił kasację Józefa W. od postanowienia odrzucającego jego zażalenie na postanowienie tego Sądu o przysądzeniu własności nieruchomości. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia Sąd 2
Okręgowy wskazał art. 7751 k.p.c., który dopuszczał zaskarżenie kasacją jedynie postanowień sądu drugiej instancji w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności nieruchomości nabytej w drodze licytacji oraz przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy uzyskanej z egzekucji.
W zażaleniu na postanowienie 29 maja 2002 r. skarżący wniósł o jego uchylenie. Zarzucił, że zaskarżone postanowienie ma istotne znaczenie dla sprawy, a art. 7751 k.p.c. nie jest wykładany jednolicie, gdy chodzi o odpowiedź na pytanie czy może być uznany za podstawę zaskarżenia kasacją postanowień o charakterze formalnym. Zdaniem skarżącego od rozstrzygnięć tego rodzaju, wobec braku ich wyraźnego wykluczenia w treści art. 7751 k.p.c., kasacja jest dopuszczalna.
Postępowanie w sprawie zostało zawieszone postanowieniem Sąd Okręgowego z 19 grudnia 2002 r., a podjęto je na podstawie postanowienia tego Sądu z 15 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
Zgodnie z art. 7751 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, w postępowaniu egzekucyjnym kasacja przysługuje na postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie przybicia i przysądzenia własności nieruchomości nabytej w drodze licytacji oraz w przedmiocie planu podziału między wierzycieli sumy uzyskanej z egzekucji. Trafnie wskazał Sąd Okręgowy, że są to wyłącznie merytoryczne rozstrzygnięcia wydawane w toku egzekucji z nieruchomości. Charakteru takiego nie miało natomiast postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o przysądzeniu własności nieruchomości z powodu braku legitymacji skarżącego (który nie był stroną postępowania egzekucyjnego), mające charakter formalny.
Stanowisko Sądu Okręgowego znajduje także oparcie w dotychczasowym orzecznictwie, w którym ugruntowane jest stanowisko, że art. 7751 § 1 k.p.c. w brzmieniu poprzednim nie stanowi podstawy zaskarżenia kasacją postanowień sądu drugiej instancji wydanych w postępowaniu egzekucyjnym po rozpoznaniu zażalenia. Wyjątki wprowadzone w tym zakresie w § 2 art. 7751 k.p.c. mają charakter enumeratywny i dotyczą wyłącznie rozstrzygnięć o charakterze 3 merytorycznym, nie zaś formalnym (por. postanowienia Sądu Najwyższego:
z 14 sierpnia 1997 r., niepubl., z 20 kwietnia 1999 r., III CZ 21/99, niepubl., z 29 listopada 1999 r., III CZ 139/99, niepubl. oraz z 29 listopada 2000 r., III CKN 1226/00, niepubl.). Wykładnia tego przepisu w orzecznictwie Sądu Najwyższego miała jednolity i konsekwentny charakter i trudno na jej tle doszukać się wątpliwości, których istnienie podnosi skarżący. Niedopuszczalność wniesienia kasacji na postanowienie o charakterze formalnym wydane przez sąd drugiej instancji w toku postępowania egzekucyjnego nie budzi więc wątpliwości.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39318 § 3 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.
jz