Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 listopada 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił na podstawie art. 3701 w zw. z art. 373 i art. 368 § 1 pkt 1 i 5 k.p.c. apelację sporządzoną imieniem pozwanego R.B. przez jego pełnomocnika będącego radcą prawnym, z powodu niewskazania w niej zakresu zaskarżenia wyroku Sądu Okręgowego oraz zakresu jego żądanej zmiany lub uchylenia.
W zażaleniu pozwany zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie powołanych przepisów podnosząc, że Sąd Apelacyjny zupełnie błędnie dopatrzył się braków wniesionej apelacji, która spełniała wszelkie określone ustawą wymogi.
Wnosił o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Wymaganie określenia zakresu zaskarżenia apelacyjnego (w całości lub w części) związane jest z koniecznością dokładnego określenia granic apelacji poza które sąd drugiej instancji nie może wyjść (art. 378 § 1 k.p.c.). Wskazanie zakresu zaskarżenia stanowi uprawnienie, a zarazem obowiązek wnoszącego apelację, w wykonaniu którego nie może on być zastąpiony przez sąd.
Brak apelacji w tym zakresie uniemożliwia jej rozpoznanie. Sytuacja taka jednak w sprawie niniejszej nie zachodzi. Powołanie przez skarżącego w apelacji jednostek redakcyjnych wyroku Sądu Okręgowego, w ich liczbowym oznaczeniu w nim użytym (pkt II i III), dla określenia zakresu zaskarżenia tego wyroku spełnia bowiem w zupełności wymóg określony w art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c.
Niezasadnie uznał też Sąd Apelacyjny, iż wniesiona apelacja nie zawiera określenia zakresu żądanej zmiany zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy skarżący wskazał, że domaga się jego zmiany w pkt II, poprzez oddalenie powództwa oraz w pkt III, poprzez obciążenie powódki kosztami opinii biegłego.
W tym stanie rzeczy brak było podstaw do odrzucenia apelacji, co mając na względzie Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie (art. 39815 § 1 w zw.
z art. 3941 § 3 k.p.c.).