Uzasadnienie
Skarżący – „C. J.” spółka z o.o. w W. wniósł o wznowienie, na podstawie art. 4161 k.p.c. i 4011 k.p.c., postępowania wpadkowego o wyłączenie sędziów Sądu Okręgowego w G., zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 6 listopada 2006 r., a w konsekwencji także o wznowienie postępowania głównego zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia 4 czerwca 2008 r. o zakończeniu postępowania upadłościowego „Z. M. S.A.”.
Sąd Apelacyjny wyłączył skargę w zakresie żądania wznowienia postępowania upadłościowego i w tej części, stwierdzając swoją niewłaściwość, przekazał ją do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G. oraz postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 r. odrzucił skargę o wznowienie postępowania w przedmiocie wyłączenia sędziów.
Zaskarżonym obecnie postanowieniem Sąd Apelacyjny uzupełnił swoje postanowienie z dnia 26 lutego 2009 r. przez zasądzenie od skarżącej „C. J.” sp. z o.o. na rzecz uczestniczki „Z. M.” S.A. kosztów postępowania skargowego w kwocie 1.800 zł.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 98 § 1 w zw. z § 10 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych... (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1349) przez zasądzenie kosztów postępowania w sytuacji, gdy nie doszło do rozpoznania skargi o wznowienie, a jej odrzucenie dotyczyło tylko kwestii wpadkowej. Wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Przepis art. 108 § 1 k.p.c. określa obowiązek zamieszczenia przez sąd orzeczenia o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
Orzeczeniami kończącymi postępowanie w sprawie, w rozumieniu m. innymi tego przepisu, są takie tylko postanowienia, które kończą postępowanie jako pewną całość poddaną pod osąd. Pojęcie to nie obejmuje natomiast postanowień incydentalnych, kończących tylko pewien uboczny fragment postępowania, do 3 których zalicza się postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku, o wyłączenie sędziego. Taka jego kwalifikacja wynika wprost z art. 394 § 1 pkt 10 k.p.c.
W tym stanie rzeczy skoro nie jest ze swej istoty sprawą cywilną o jakiej jest mowa w art. 108 § 1 k.p.c., postępowanie o wyłączenie sędziego, to nie stanowi jej także postępowanie zainicjowane skargą o jego wznowienie.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy uznał zażalenie za uzasadnione i na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39815 § 1 zd. pierwsze k.p.c. orzekł jak w sentencji.