Uzasadnienie
W zażaleniu na punkt II postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie […], powódka A. J., domagała się obniżenia zasądzonych w nim od powódki na rzecz strony pozwanej Miasta P. kosztów postępowania zażaleniowego, z kwoty 1230 zł do kwoty 120 zł, względnie nie obciążania jej tymi kosztami na podstawie art. 102 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., zarzucając naruszenie art. 102 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez jego niezastosowanie oraz § 6 pkt 5 w związku z § 13 ust. 2 pkt 1 oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez ich niewłaściwe zastosowanie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie powódki zasługuje na uwzględnienie.
Podzielić należy zarzut skarżącej co do przyznania stronie pozwanej, zastępowanej przez radcę prawnego, kosztów postępowania zażaleniowego w nieprawidłowej wysokości 1230 zł, wobec błędnego przyjęcia przez Sąd II instancji wartości przedmiotu zaskarżenia.
Wartość ta wynosi 1200 zł, tak więc należne koszty postępowania zażaleniowego to kwota 120 złotych, w tym 30 zł opłaty sądowej od zażalenia i 90 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem II instancji (§12 ust. 2 pkt 1 w związku z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu).
W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 oraz w związku z art. 386 § 1 k.p.c. skorygować treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając jak w sentencji, wobec braku przesłanek do zastosowania w niniejszej sprawie art. 102 k.p.c.