Uzasadnienie
Uczestniczka postępowania J.J. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 24 kwietnia 2009 r. W skardze zawarła wniosek o zwolnienie jej od opłaty od tego środka prawnego.
Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy w Ł. zwolnił uczestniczkę od obowiązku uiszczania opłaty od skargi ponad kwotę 300 zł i oddalił wniosek w pozostałej części.
W zażaleniu uczestniczka zaskarżyła powyższe postanowienie w zakresie oddalającym jej wniosek i wniosła o całkowite zwolnienie od obowiązku uiszczania opłaty.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kognicja Sądu Najwyższego w postępowaniu zażaleniowym została unormowana w art. 3941 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem zażalenie do Sądu
Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz na postanowienia co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Ponadto w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981 , a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Z powyższego wynika, że art. 3941 k.p.c. nie przewiduje możliwości zaskarżenia w trybie zażaleniowym orzeczenia sądu drugiej instancji w przedmiocie odmowy zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Z tego względu zażalenie wnioskodawczyni jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu (art. 373 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.).