Uzasadnienie
W zażaleniu na punkt 2 wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., w sprawie […], w którym Sąd nie obciążył powoda J. J. kosztami postępowania apelacyjnego poniesionymi przez wygrywającą proces pozwaną „F. – S.” spółkę z o.o. w Ł., strona pozwana, zarzucając naruszenie art. 102 k.p.c., domagała się zmiany zaskarżonego postanowienia i zasądzenia od powoda na jej rzecz kwoty 5.417 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie, „F.-S.” Sp. z o.o. w Ł. nie zasługuje na uwzględnienie. Artykuł 102 k.p.c. przewiduje, że w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.
Sąd Apelacyjny jako przesłankę zastosowania powyższego przepisu, wskazał trudną sytuację majątkową powoda i złożony podczas rozprawy wniosek o nie obciążanie go kosztami postępowania apelacyjnego w razie nieuwzględnienia wniesionej przez niego apelacji. W ocenie skarżącej nie stanowi to okoliczności usprawiedliwiającej odstąpienie przez Sąd drugiej instancji od zasady zwrotu kosztów stronie wygrywającej (art. 98 k.p.c.).
Tymczasem skorzystanie z art. 102 k.p.c. jest suwerennym uprawnieniem sądu orzekającego. Zakwalifikowanie przypadku jako „szczególnie uzasadnionego” wymaga rozważenia całokształtu okoliczności faktycznych sprawy. Ingerencja w to uprawnienie, w ramach rozpoznawania środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia o kosztach procesu, następuje jedynie w sytuacji stwierdzenia, że dokonana ocena jest dowolna oraz oczywiście pozbawiona uzasadnionych podstaw.
W konsekwencji o nieobciążaniu strony przegrywającej kosztami procesu sąd orzeka na podstawie okoliczności konkretnej sprawy zasługujących na miano wyjątkowych. Ustalenie zaś, czy w danych okolicznościach zachodzą „wypadki szczególnie uzasadnione”, ustawodawca pozostawia swobodnej ocenie sądu, która 3 następuje niezależnie od przyznanego zwolnienia od kosztów sądowych (por. np.:
postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2007 r., I CZ 110/07, niepubl. oraz postanowienie SN z dnia 15 czerwca 2011 r., V CZ 23/11, niepubl.).
Z powyższych względów, zażalenie strony pozwanej podlegało oddaleniu jako bezzasadne na podstawie art. 3941 §3 w związku z art. 39814 k.p.c.