Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 października 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną pozwanej Gminy S. od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r. oddalającego wniosek pozwanej o odrzucenie pozwu. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zaskarżone skargą postanowienie nie jest postanowieniem kończącym sprawę, wobec czego nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.
W zażaleniu pełnomocnik pozwanej zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3981 § 1 k.p.c. przez uznanie skargi kasacyjnej za niedopuszczalną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.
Postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r. oddalające wniosek pozwanej o odrzucenie pozwu nie jest postanowieniem w przedmiocie odrzucenia pozwu kończącym postępowanie w sprawie. W orzecznictwie zagadnienie to zostało już dawno wszechstronnie wyjaśnione.
Między innymi w postanowieniu z dnia 21 marca 2006 r., III CSK 48/06 (OSNC 2007, nr 1, poz. 12), które zauważył i przytoczył w zażaleniu pełnomocnik skarżącej, wyciągając jednak z niego błędne wnioski, Sąd Najwyższy wskazał, że postanowieniem sądu drugiej instancji "w przedmiocie odrzucenia pozwu" - kończącym postępowanie - jest orzeczenie oddalające zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające pozew, orzeczenie zmieniające postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające, na podstawie art. 222 k.p.c., zarzut, którego uwzględnienie uzasadniałoby odrzucenie pozwu, a także orzeczenie - wydane w wyniku uwzględnienia apelacji - mocą którego uchylono zaskarżony wyrok i pozew odrzucono.
Postanowienie sądu drugiej instancji, którym odmówiono odrzucenia pozwu nie kończy postępowania i w związku z tym nie przysługuje od niego skarga kasacyjna (por. m. in. postanowienia SN: z dni 24 maja 1999 r., II CZ 37/99, OSNC 1999, nr 12, poz. 211 i z dnia 12 lutego 2004, II UZ 121/03, OSNP 2004, nr 19, poz. 342).
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 39814 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego sądowi, który wyda orzeczenie kończące postępowanie w sprawie.