Uzasadnienie
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną uczestnika postępowania A. E. od postanowienia tego Sądu z dnia 30 grudnia 2010 r. z uwagi na to, że skarżący wskazując przepisy postępowania, które jego zdaniem zostały naruszone i wyjaśniając, na czym to naruszenie polegało, nie wykazał, jak uchybienia te wpłynęły na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.
W zażaleniu na postanowienie z dnia 4 kwietnia 2011 r. uczestnik A. E. wniósł o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 3986 w związku z art. 3984 § 2 i 3 k.p.c. przez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej z odwołaniem się do przesłanek, których badanie pozostaje w wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że sąd drugiej instancji, do którego wniesiono skargę kasacyjną, bada dopuszczalność tego środka zaskarżenia w szerokim znaczeniu; jego kognicja obejmuje nie tylko ocenę, czy skarga kasacyjna wniesiona jest przez uprawniony podmiot i od orzeczenia podlegającego zaskarżeniu, ale również, czy złożona została w terminie i spełnia wymagania formalne. Przez wymagania formalne należy przy tym rozumieć nie tylko wymagania przewidziane dla pism procesowych, ale i szczególne, określone przepisami prawa procesowego dla wymienionego środka zaskarżenia.
Badanie powyższe nie obejmuje ani kwestii przyjęcia kasacji do rozpoznania, ani badania zasadności podstaw, na których jest ona oparta, gdyż należy to do kompetencji Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 19 marca 2002 r., II CZ 164/01, nieopubl.).
Trafnie zatem zarzucił skarżący, że Sąd Okręgowy w sposób nieuprawniony przeprowadził merytoryczne badanie skargi kasacyjnej, analizując jej treść 3 i dokonując własnej oceny w zakresie zastrzeżonym do wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. orzekł, jak w sentencji.