Uzasadnienie
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia przewidziana w art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, gdyż stanowi odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 9 § 2 k.k.w., zgodnie z którym orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Ta wyjątkowość wskazanej instytucji wynika z samej istoty nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja. Zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne następstwa.
W niniejszej sprawie autor kasacji nie wykazał, że skazany P. rzeczywiście poniósłby takie poważne, nieodwracalne następstwa. Tymczasem przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może być merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych w kasacji zarzutów.
Zatem zdecydowanie przedwczesne jest twierdzenie, iż zachodzi wysokie prawdopodobieństwo uchylenia wyroków sądów obydwu instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, gdzie z kolei istnieje możliwość wymierzenia skazanemu kary wolnościowej.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia.