Uzasadnienie
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I – instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., 2 który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
W szczególności zauważyć należy, że:
- - zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca;
- - art. 5§2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd;
- - zarzut naruszenia art. 9§1 k.p.k. postrzegać należy w kontekście omówionego powyżej. Sąd jest bowiem zobligowany do podejmowania czynności z urzędu w sytuacji, gdy dostrzega taką potrzebę dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak było w niniejszej sprawie choćby w zakresie dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii sądowo psychiatrycznej. Sądy nie dostrzegły natomiast potrzeby dalszego uzupełniania postępowania dowodowego i przekonująco wykazały to w uzasadnieniu swych wyroków.
Stricte kasacyjnym zarzutem jest natomiast zarzut obrazy art. 457§3 k.p.k.
Zgodzić należy się z obroną, że uzasadnienie wyroku Sądu Odwoławczego jest wyjątkowo lakoniczne i pozostaje na granicy spełnienia wymogów ustawowych w tym zakresie. Jednocześnie jednak zauważyć trzeba, że obrona nie zarzuca w kasacji, aby jej apelacja nie została rozpoznana albo wadliwie rozpoznana (art. 433§2 k.p.k.), a co najistotniejsze nie wykazuje, jaki wpływ na treść skarżonego wyroku miałoby mieć to uchybienie.
Brak zatem jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w kasacji.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym.
O kosztach obrony z urzędu świadczonej w postępowaniu kasacyjnym orzeczono według norm przypisanych.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.