Uzasadnienie
Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według którego orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Od dawna przyjmuje się w judykaturze, że korzystanie z rozwiązania przewidzianego w art. 532 k.p.k. może mieć miejsce w zasadzie tylko wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na oczywistą ich zasadność.
Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego, trzeba stwierdzić, że zawarta w kasacjach argumentacja nie jest tego rodzaju, aby w jej świetle można było mówić o ewidentnej, a więc „rzucającej się w oczy”, wadliwości kwestionowanego wyroku sądu odwoławczego, którym utrzymano w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie skazujące czterech oskarżonych na bezwzględne kary pozbawienia wolności w wysokości – 4 lat i 6 miesięcy M. M., 3 lat i 6 miesięcy Z. M., 3 lat T. P. i 2 lat i 6 miesięcy W. M. Wypada w tym miejscu, odwołując się w jakiejś mierze do wywodów przedstawionych w prokuratorskich odpowiedziach na kasacje, odnotować, że zasadnicze tezy skarżących o wadliwej ocenie materiału dowodowego oraz o niewywiązaniu się przez sąd odwoławczy ze swoich powinności, w konfrontacji z motywacyjnymi częściami wyroków sądów obu instancji, wcale nie jawiły się jako bezdyskusyjnie zasługujące na aprobatę.
Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.